Sierpienne uśmianie

Rozrżały się konie w grzywiastym galopie,
ich szczere zębiska zalśniły nad łąką,
roztrzęsły się śmiechem kopnięte konopie,
uśmiało ukropnie się słonko!

Uchachał się chochoł ze strachem na wróble,
żabiszcze rechoczą od ucha do ucha,
paroksyzm bulgocze w brzuchatym już źródle
i śmiechu kaskadą wybucha!

Nad rzeczką drwi wierzba płacząca ze śmiechu
i rzeczka się skręca z głębokim chichotem,
a bociek nie może już złapać oddechu
i kłapie dziobiastym klekotem!

Kukułka ma czkawkę, tak śmiechem się krztusi,
osika dyskretnie się trzęsie w ustroniu,
na polu sam upał ze śmiechu się dusi,
a myszy aż piszczą na błoniu!

Mak tak się już naśmiał, że aż jest czerwony,
zatacza się ścieżka, nie mogąc tchu wydać,
a kret jest stokretnie już tak ubawiony,
że nawet mu oczu nie widać!

Pękają ze śmiechu kaczuszki pokraczne,
puchate gę-gęsi i gda-gda-gda-kury,
i kwiczą, tarzając się świnki cudaczne,
i wrona kraknęła w śmiech z góry!

A krowy wprost ryczą, że chodzi obora,
barany się śmieją baranio, słodziutko,
i trzeszczą swym śmiechem drzewiska po borach
jak starcy pod karczmą nad wódką!

A nocą puchacze chuchoczą w pobliżu,
lubieżnie uśmiecha się księżyc – łobuziak,
przechodząc pod oknem panienki w negliżu
i kradnąc na drogę jej buziak.